Harold's Home The moving finger writes...

De schizoïde processen der werkelijkheid

6. Van deze tragedie waren de bezoekers van de kroeg zich echter geheel onbewust. Buiten vielen de blaadjes nog immer van de bomen en weer terug, zich niets aantrekkend van de logica die menselijk heet. Nieuwsgierig dwarrelde het blaadje verder, nu eens drijvend dan weer zwevend door de verdronken stad. Haar wereldbeeld kende slechts twee kleuren: alle nuances groen, en die van bruin. Een groenig meisje sprak haar toe: "Verbeter de wereld, begin er niet aan. Kijk, en zie, verwacht niets, aanschouw. Stop de wereld, verbaas je, vergeet alles en daar: er zijn geen verbanden, slechts verschijnselen. Schoonheid ligt in de aandacht voor de wereld om je heen. Waarneming bestaat niet, tijdsbewustzijn is dodelijk, de onderliggende classificatie is er één van ..." De essentie ging verloren in een geweldige windvlaag.
Nog net zag het blaadje hoe het groenige mensje werd geschept door een fietser, die hijgend en piepend tot stilstand kwam voor een kroeg. Het blaadje zat klem tussen de fietsbel en het stuur en gezamenlijk aanschouwden zij verschrikt het toneel. De groenbruinige man stapte af, rechtte de yucca op zijn hoofd en over hem neder dwarrelde een wolk van kleine bruinige beestjes. Van schrik liet het blaadje zich vallen. De man keek verbaasd om zich heen van het plofje en beende de kroeg in, zich niet bewust van de tragedie die zich onder zijn schoenzool afspeelde. Had hij geluisterd naar het blaadje, dan had hij wellicht het leuke van het meisje in zichzelf herkend. Had het meisje naar de man geluisterd, dan had zij wellicht haar eigen afschuw voor zichzelf gezien in de man met zijn bladluizen en de yucca op zijn hoofd en onder zijn schoen de verdroogde resten van het blaadje.

7. Toen hij 's avonds (een beetje aangeschoten) thuis kwam lag er een - verkeerd bezorgd - greenpeaceblaadje. Hii dacht aan de natuur en wat de mensheid daarmee uitvoerde. Hij las een stukje in dit krantje. Al zijn ergste vooroordelen werden bevestigd toen hij een stukje las over panda's. Lief en ontroerend? Wat een naïeve gedachtengangen. Zouden deze mensen dan écht niks weten over de walgelijke eetgewoontes van panda's? Ook al eet een panda dan voornamelijk bamboe, het blijft een rasechte vleeseter. Nou ja, vleeseter? Meer een zogenaamde 'scavenger'. Een aaseter, en dus beslist niet vies van een door maden bevolkt dood hert (of wat daarvoor doorgaat in Azië). Hij dacht aan de natuur om hemzelf heen. Had hij nu vanmiddag een piepklein stemmetje gehoord toen hij van zijn fiets afstapte voor de kroeg? Waarschijnlijk wederom een aanwijzing voor zijn vervormde persoonlijkheidsstructuur. Hij begon te zweten van al deze zelfkennis. Om zichzelf wat af te reageren pakte hij zijn opblaasbare palmboom. Hii pufte en hijgde tot deze omhoog gericht stond als een bruin-groene fallus. De kokosnoten glommen. Met een sadistisch genoegen doorboorde hij er één.

Sissend ontsnapte de Iucht. Met een zucht pakte hij zijn fietsplakspullen en begon aan de reparatie. Zijn woede verdween, langzaam maar zeker. Nadat hij de boom geplakt had wilde hij een pizza bestellen. Hij zocht naar de telefoon. Waarschijnlijk lag deze nog op straat, bedacht hij zich ineens. Toen de telefoon regenboogkleurig was geworden had hij deze naar buiten gegooid.
"Toen was ik pas écht in de war", merkte hij hardop op.

8. De vrouw draaide zich om, balancerend op een takje van de jeneverbesstruik die zich had weten te vestigen in de geelbruine rotswand. Even was er dat moment van gelukzalige onwetendheid, voordat ze zich realiseerde dat ze wakker was. Beelden van bejaarde, grijsuitgeslagen spinnen die gemoedelijk door haar fluoriscerend-regenboog-kleurige arm wandelden mengden zich met de wrede aanblik van haar vierkante slaapkamertje, drie hoog achter, belaagd door gewetenloze kantoorgebouwen en boosaardig glinsterend beton. In de zwaar getinte ruiten van het grootste kantoor spiegelde zich een schitterende, gesepia-scande bal in een bruine lucht. Als ze op de vuilniszakken van haar balkon ging liggen kon ze nog net een streepje hemel zien zoals die moest zijn volgens de reclameblaadjes en de dia's in het archief in haar hoofd: blauw, met witte strepen van zilveren vliegtuigjes. Ze hoorde het alarm van nummer 86 afgaan, in de straten verderop trommels en een fluitje. Ze moest gaan. Voor de deur lag een telefoon. Het snoer hing over het kozijn van een open raam op de eerste verdieping. Ze hoorde kleine groene stemmetjes die haar toeriepen: "Neem op! Neem op!"
Ze reikte naar de hoorn, of wat ervan over was, en tot haar sprak Amalia, de prijswinnende yucca, haar bladeren (of de bank) krakend op de achtergrond.