Silence...
woensdag 18-11-'23
Wat me vooral opviel was de stilte. Opgegroeid tussen het enorme lawaai van
startende en landende ruimtevaartuigen en -tuigjes en de daarmee gepaard gaande
gemotoriseerde activiteiten was de stilte bijna pijnlijk. Ik haalde mijn neus
op. Een enorme herrie echode door de lange gangen. Dit overtuigde mij van het
feit dat ik niet doof was. Ik had mij eenvoudig niet kunnen realiseren dat dat
zo'n afgrijselijk lawaai zou produceren. Ik hallucineerde dus niet. [Sensory
deprivation?] Ik realiseerde mij dat ik feitelijk mijn hele leven omringd was
geweest door machinaal lawaai. Met grote belangstelling experimenteerde ik nogmaals
met neus- en keelholtes. Mijn God, wat een kabaal! Het deed wat denken aan een
neerstortend ruimtevaartuig, de motoren overbelastend in een poging te ontkomen
aan de greep van de zwaartekracht.
donderdag 19-11-'23
In een poging mijzelf vandaag wat op orde te brengen (mentaal) speelde ik een
registratie van de 9e van Beethoven af over mijn koptelefoon voor persoonlijk
gebruik. Dat had ik dus niet moeten doen! Al na enkele seconden geraakte ik
in een diepe trance, waaruit ik pas ontwaakte bij de koorzang in het eind van
het laatste stuk. Angstzweet brak mij aan alle kanten uit. Wat had deze componist
bewogen al die akelig kleine details aan geluid toe te voegen aan een werk.
Pas nu, zonder alle bijgeluiden, geproduceerd door primaire boosters en krachtcentrales,
werden al deze details duidelijk: deze man moest krankzinnig geweest zijn. Ik
had het gevoel dat ik doof was geweest tot het horen van dit werk in al zijn
glorie (?).
vrijdag 20-11-'23
Alhoewel alle vitale functies van het ruimtestation om mij in leven te houden
nog functioneren begin ik te twijfelen aan de juistheid van mijn beslissing
mij te binden aan een vierjaarscontract. Ik heb het gevoel dat deze immense
stilte mij op zal breken. Hoe had ik mij ooit de stilte van een vers ontdekte,
nog niet 'ge-Terraformeerde', planeet kunnen voorstellen? Maar wie zou dat gevoel
niet hebben? Wij zijn allen zo gewend aan het gedreun van machines. [Children
of Technology.] Zoveel geluid omringt ons dat het vaak lijkt alsof het subsoon
wordt. Wat een afgrijselijke vergissing. Mijn predicament met muziek bereikte
vandaag een nieuw hoogtepunt. Angstig om weer in een trance te geraken luisterde
ik deze keer over de algemene muziekinstallatie. Ik had mij vergist in het volume.
De eerste keer had ik daar geen last van aangezien de koptelefoons slechts een
stand hebben. Nu was het volume eerst te laag en toen oorverdovend hard. Uiteindelijk
vond ik een acceptabel niveau. Ik luisterde naar het vioolconcert van Sibelius.
Mijn God... mijn overactieve geest produceerde angstbeelden en visioenen. Gepantserde
violen bestormen bastions van orkesten; een enkele weet door te dringen, om
genadeloos overstemd te worden door het orkest. Uiteindelijk word een harmonie
gevonden en komt het geheel tot een bevredigend eind. Ik vraag mij af of hier
een boodschap in ligt. Zie ik mijzelf als een eenzame viool die strijdt tegen
de overmacht van het orkest; of, accurater: de eenzame strijder van Aarde tegen
de overmacht van planetaire inertie. [I've cried for earth, more than once.]
Zouden deze planeet en ik uiteindelijk in harmonie een ecologische balans kunnen
vinden/opzetten?
Zaterdag 21-11-'23
Vandaag had ik voor het eerst wat te doen, afgezien van het kijken naar abstracte
computergegevens en flitsende lampjes. Eén van de kleinere robots was
gewond geraakt. De linkerarm was afgerukt door een mobiele trac-unit. Wegens
de semi-intelligenties-CAO [Men of Iron Unite] moest dit mankement verholpen
worden door een menselijke technicus. Een van die zinloze arbeidsovereenkomsten
waar de bonden gek op zijn. Een robotreparateur-voor-algemene-doeleinden zou
het euvel sneller en efficiënter hebben opgelost dan ik, maar ook in robot
kringen is er spraken van een minderwaardigheidscomplex: ze willen gewoon geholpen
worden door een mens; te weten dat dat ongeveer 1500x zo duur is doet hun ontluikende
identiteit goed. Dat is dan ook de officiële reden dat er miljoenen extra
uitgegeven worden om een mens mee te sturen op deze expedities. Dat is de officiële
reden en deze houdt de robots en hun bonden tevreden. De onofficiële reden
is dat de hoogste top van Terra-Forming Unlimited uiterst paranoia is. Ze willen
dat er een mens ter plekke aanwezig is om toe te zien op het creëren van
de juiste atmosfeer. Ze zouden niet graag zien dat de robots een atmosfeer zouden
maken die giftig is voor mensen, maar geschikt is voor robots. Het allerlaatste
dat ze willen is dat robots massaal naar een planeet uitwijken waar ze zich
onttrekken aan de menselijke economische invloedssfeer.
zondag 22-11-'23
Denkende dat een nieuwe planeet stil blijft blijkt naïef te zijn. Ik lichtte
"Sounds of Nature" uit de muziek-archieven. Dom dom dom dom dom dom dom. Hiernaar
streven de machines die ik superviseer. Natuur. Chaos. Nachtelijk gebrul uit
angstige jeugdmerries. Natuur. Chaos. Weerspatronen. Terra/Aarde. Natuur. [Sensitive
dependance on initial conditions.] Bang dat robots een atmosfeer creëren
die vijandelijk is voor mensen? Waar denk je dat ze mee bezig zijn...? Zeeen/stormen/regen/wind/ijsschotsen/gepantserde
beesten.......... (Waanzin, wat had je dan verwacht?) Chaos, de komst van...
|
