Harold's Home The moving finger writes...

Walnotenzomer

Wat we weer eens nodig hebben is een walnotenzomer. Je weet wel, een van die speciale dagen buiten de telling. Zo'n heerlijke zomerdag (eigenlijk een late-zomer-zomerdag) die midden in de winter valt en die geen enkel spoor achterlaat in de dagen die wel in de telling zitten. Deze dagen zijn o zo essentieel voor het draaglijk maken van lange en koude winters.
"Tijden buiten de telling," hoor ik daar mompelen? Je bent niet bekend met het werk van Lafferty en zijn schitterende weergave van de dagen van gras en de dagen van stro en de blauwganzenherfst en dergelijke. Laat mij je dan in ieder geval inlichten over de walnotenzomerdagen.

Deze dagen vinden hun oorsprong in de tijd dat de mensheid nog een knokkelloper was, een kobold, zo je wilt. Ik weet het, de knokkellopertheorie is passé in humane-evolutietheorie-kringen; dat is dan jammer, mensen die veel in humane-evolutietheorie-kringen verkeren zijn ook mensen die aan klompendansen doen. Ik bedoel maar, dat zegt toch wel genoeg. Ik zeg je dat de mens voor hij mens was wel degelijk op knokkels liep. (Als je het niet gelooft moet je zelf maar eens een weekje op je knokkels lopen; als er iets is geweest dat het rechtopgaan heeft bevorderd, dan is het wel knokkelpijnen.) Maar dat is niet hier of daar, nog echt relevant.
Maar goed...

De kobolds, of vroege mensachtigen, raakten al snel verveeld door de monotone voortgang der seizoenen. Zij waren dan ook de eersten die zich actief bezig gingen houden met abstracte en dieptheoretische filosofische vraagstukken als: is er een goede (dit is belangrijk!) reden voor de voortgang der seizoenen; en: kunnen we niet hier en daar een dagje plaatsen voor, laten we zeggen, spek en bonen, voor de heb, zonder kosten, gratis, als het ware. Een dag anders dan de omringende dagen. Met zon, of juist met sneeuw, of met kikkers die uit de lucht komen vallen als veel te grote a-platonische hallucinatoire regendruppelvormen. "Kikkers," bromt er daar iemand? Absurd? -Inderdaad, maar het waren dan ook niet echt kikkers, dat illustreert nu eenmaal beter. Het waren eigenlijk walnoten. Van die grote. Die, als je niet uitkeek, grote gaten in je kop sloegen. Walnoten dus...

De kobolds werkten gestaag aan deze (en aanverwante) vraagstukken. Na enige tijd gingen zij te rade bij de grote apen. Niet de fysiek grote apen, maar de mentaal grote apen. Echte intelligentie komt zelden voor bij dieren met een grotere herseninhoud dan, pak 'm beet, een halve liter. Eén van de belangrijkste gesprekken is weergegeven door de grote geschiedschrijver Erkbaum Bader (dit was niet zijn echte naam, maar een grove (en doffe) vertaling van zijn ware naam). Een quote:
"Maar hoe houden jullie lagere dieren de monotonie van de seizoenen en de trage wentelingen van planetaire inertie uit?" Het was de cholem of kobold die daar sprak. En de grootste aller apen zeide tot hem: "Wij, die U op een lager niveau schat, zien dit anders. Onze kijk is op een hoop punten anders. (In feite soms zelfs zo anders dat we ons wel eens afvragen of Uw soort wel op deze planeet thuishoort.) Wij beleven tijd en realitijd [sic] op een andere manier. Voor ons zijn alle dagen in feite buiten de telling, en daarin licht [sic] Uw redding. U bent niet intelligent genoeg om U te ontdoen van Uw wezenskenmerken en tot ons niveau te stij... , pardon, af te dalen. Daarvoor zou U Uw intelligentie op moeten geven. In plaats daarvan zou U ook speciale dagen kunnen creëren. Dagen die slechts sporadisch voorkomen en die U keer op keer zult moeten ontworstelen aan de realitijd. Daarin ligt Uw redding. Onze gesprekken zijn beëindigd."
Het was in feite een lange speech voor een aap en sindsdien spreken apen slechts af en toe en dan voornamelijk in huiselijke kring. Alles was wel zo'n beetje gezegd, leek het zo.

En dat was ook zo. Toen de weg eenmaal duidelijk was, was de rest slechts het volgen van die weg. Het enige dat belangrijk is, is om een touwtje of lijntje uit te leggen zodat men eventueel terug kan bij een doodlopend stuk. (Een hoop wegen zijn in feite doolhoven in vermomming.) Binnen luttele zonnewentelingen en etterlijke maanwendes juigde men met groot succes de eerste walnotenzomer in. Om onbegrijpelijke redenen is deze kunst later keer op keer vergeten en opnieuw uitgevonden. Eén speciale dag per keer. Zo ontstonden er verschillende speciale dagen buiten de telling met ieder een eigen localiteit en cyclus. De cyclus van de walnotenzomer bijvoorbeeld is streng gereguleerd: zo mag er minstens 16 dagen vóór een walnotenzomerdag geen walnotenzomerdag geweest zijn en mag er minstens 368 dagen erna geen plaatsvinden.
Proef dit even met de rand van je gehemelte. Deze schijnbaar absurde tegenstelling vindt zijn oorsprong in het feit dat de telling nu anders is dan toen deze dag werd gecreëerd. Zo zie je maar, er gebeuren als vanzelf rare dingen als je tijdstellingen door elkaar haalt. (Zeker als een van die tellingswijzen is vergeten.)

Onze preoccupatie met de walnotenzomer ziet men nog wel in de lage landen waar als de dagen kort zijn en de nachten zich uitrekken en het kille licht van de maan alles nog uitgestrekter lijkt te maken- in decemberdagen de consumptie van marsepein (een onedele vorm van de verheven walnoot) een ongekend hoogtepunt bereikt. Dit om vervolgens tot bijna niets te dalen. Allemaal symptomatisch natuurlijk. We hebben al bijna 65 jaar geen walnotenzomer gehad. Toch is het niet moeilijk, het enige dat er voor nodig is, is een groepje van minstens 15 personen die tegelijkertijd een dag buiten de telling eisen.

Niet iedere strijd wordt op bergtoppen gestreden.
En niet iedere berg hoeft per sé verplaatst te worden.